Een leerlinge is al een aantal weken niet zichzelf, regelmatig bleek en teruggetrokken, meldt zich ziek voor lessen, bleef een keer hangen na de les maar startte vervolgens een oppervlakkig gesprekje en verdween toch weer snel… Vandaag zag ik een blauwe plek die misschien gewoon een blauwe plek is, maar misschien ook wel een signaal voor iets anders.
Ik besluit haar te vragen wat er scheelt en wanneer ik blaadjes ga halen in een ander lokaal, krijg ik de perfecte kans: ze komt de gang op om te vragen of ze naar de wc mag.
Ik: “Natuurlijk, maar mag ik eerst iets vragen?”
L: “Uhm, oké.”
Ik: “Wat scheelt er toch?”
L: …
Ik: “Je bent niet jezelf de laatste weken en lijkt ergens mee te zitten.”
L: *haalt haar schouders op*
Ik: “Wil je het er liever niet over hebben?”
L: …
Ik: “Of is het ingewikkeld?”
L: “Ja, wel een beetje…”
Ik: “Je hoeft er niet met me over te praten natuurlijk, maar ik vind het wel lastig om je zo te zien, zonder dat ik weet wat er mis is en of ik je kan helpen”.
L: …
Ik: “Dus áls je wilt praten, staat de deur altijd open.”
L: “Oké.”
Ze verdwijnt naar de wc en gaat daarna actiever aan de slag met de oefenopgaven die klaar lagen. Wanneer de bel gaat, is ze voor de verandering vrij vlug het lokaal uit. Nadat de laatste leerling weg is, ga ik alle oefenopgaven ophalen en de tafels weer in rijen zetten. Dan kijk ik op en zie mijn leerlinge terug komen lopen. We wisselen door het raam een glimlachje en met grote opluchting zie ik haar vervolgens door de open deur het lokaal binnen komen.
Leave a Reply